worker bee rants

sa wakas, napaiyak na rin ako ng amo ko.

natatawa na lang ako ngayon, pero kaninang umaga, inis na inis ako. i've been working on emergency issues left and right, and we've become like the factory line workers where katatapos mo lang sa isang bagay, bibigyan ka na ulet ng bago. not that i'm complaining... after all, that's our job talaga, firefighters. but hindi na masaya working like that... under pressure tapos yung amo mo pa, walang pinapakitang appreciation. or siguro sa akin lang sya hindi nagpapakita ng appreciation. dahil kahit anong gawin ng 1 teammate ko, puro praises na agad sya. pero sa akin wala, kahit na maabsuwelto ko pa sya sa kahihiyan sa ibang department.

over the past months, we've been bombarded with issues in production. some of the things that we thought were working flawlessly, were not. the best (ha!) part is, yung mga sumulat ng codes na yon ay mga seniors na lumipat na sa ibang department nung Great ReOrg. so eto ako ngayon, ang relatively newbie sa team, taking on something na sinulat nung nasa elementary pa lang ako. =P pag may sinabi akong di gumagana, di agad sila naniniwala. it takes me double the effort to make them understand, dahil sa pagkaka-intindi nila, gumagana all along yung lumang codes. well i have some great news for you. yung mga coding gods na iniidolo nyo, ay tao lang na nagkakamali.

huling baraha na ata yung kaninang umaga. i was eventually pushed over the edge. hehe!

binigyan ako ng another emergency ticket kahapon kasi 1 hour na kong bakante eh. ang tagal na no? like in a couple of months, yun na yung bakante talaga na walang ginagawa. anyways, binigyan ako ng instruction na makipagcoordinate sa isang kateam ko, pero busy din sya eh. anyways, hindi ko natapos yung ginagawa ko kahapon, so kaninang umaga lumapit ako sa tech lead ko clarifying something. tapos may dumating na 2 other peeps galing sa ibang department, nagbigay din ng updates sa amin. so 4 kaming nasa cube ni TL. sakto naman, dumaan si amo.

ang tingin nya sa akin parang "what are you doing?!". sabay nagtanong sa akin na "why are you working with *bleep* on this? aren't you supposed to be working with *bleep*?"

nagulat ako at di agad nakasagot. i was lost for words dahil sa pagka-harsh ng pagkakatanong nya. inulit pa nya. "what do you need from *bleep*?"

ay pota!

anyways, i tried to keep my cool dahil alam kong hindi beneficial sa akin kung babanggain ko sya. and i don't want to look like i'm breaking na. so in the most business-like way i can muster, sinabi kong may tinatanong lang ako. yung 3 other peeps sa cube, natahimik at nakatingin lang sa akin while i was explaining. for the life of me, i'm sure di nya naman naintindihan yung mga sinabi ko.

umalis din ang bruha.

nung nag-uusap na ulet kami after that interruption, i was spacing out. di ko na naa-absorb yung mga sinasabi nila. i guess i was exerting effort not to cry. inis na inis na talaga ako! wtf!?!?!

so anyways, after like 10-15 minutes, nakita namin yung problem sa codes. efficient at effective talaga kami ng TL ko. hehe! i prepared everything for testing... then i got ready to leave for my mentoring.

on my way out of the parking lot, naisip kong tumawag kay hubby je. magsusumbong ako. nagdadrive na ko at nagsusumbong when finally, di ko na napigil... i cried.

i don't know what those tears are for... frustration for what happened? for not being able to retort back? inis sa amo ko? mixed emotions na daw siguro sabi ni je... sa dami ng iniisip ko, sa dami ng nangyayari, sa dami ng kailangang asikasuhin. all the stress bottled up inside me finally found an escape button. thus the waterworks.

i felt better when i hung up. then i met with my mentee and had a good time chatting with her. now i can write about it. pero sobrang inis talaga ako kanina. minumura ko na si amo habang kausap ko si je.

ayokong makita yung pagmumukha nya. i think ayaw nya rin makita yung pagmumukha ko. di na sya nagpakita ulet after that incident, pero binigyan pa rin ako ng trabaho through email.

haha. nakakatawa.